اما افسوس كه

                                                          به جاي

                                                          افكارش

                                                          زخمهاي تنش

                                                          را نشانمان دادند

                                                          و بزرگترين درد او را بي آبي معرفي كردند!

                                                         تنها و آواره به هر سو می دوم ،گوشه آستین این را               می گیرم ،دامن ردای او را می چسبم،می پرسم،با تمام نیازم

                                                        می پرسم،غرقه در اشک و درد.

                                                        می پرسم :این مرد کیست؟دردش چیست؟!!!

                                                        این تنها وارث تاریخ انسان،وارث پرچم سرخ زمان،تنها چرا؟

                                                        چه کرده است؟

                                                        چه کشیده است؟

                                                        به من بگویید:

                                                       هیچکس پاسخم را نمی گوید!!!

                                                       پیش چشمم را پرده ای از اشک پوشانده است...

                                                       آری

                                                        حسین(ع) بیشتر از آب تشنه لبیک بود،اما افسوس که به   جای افکار بلندش زخمهای تنش را نشانمان دادند و بزرگترین دردش را                                           بی آبی معرفی کردند . شعار او هل من ناصر ینصرنی و هل من معینی است.

 دکتر علی شریعتی

                    غم و افسوس خورم ، کی  خم ابروی تو  بینم

                    همه  جا  ناله  کنم   از  غم  هجران  و فراقت

                    وه چه شیرین بود آنگه که  غمی  از  تو  ببینم

                    اگر  امروز  درونم همه درد و  همه  رنج   است

                    تو  بدان  ، غم برود  چون که  جمال   تو   ببینم

                    همه جا ظلمت  و  گمراهی  و  تاریکی  مطلق

                    تو  بیا  تا  که  جهان  روشن  و  پر   نور    ببینم

                    ساقی   میکده   قفلی   به   در  آن   زده   اما

                    ساغری  پر  ز  می  و  باده  به همراه  تو  بینم

                    گویمت  جرعه ای  از  می  تو   بنوشان   ما  را

                    تا شوم مست و ز خود بیخود و  آغوش  تو  بینم

                    گویی ام  من  نتوانم  که  شوم  ساقی  "ناصر"

                     مگر   آنگه   که   ز  او  رخصت   مستانه   ببینم

                                                                               ن.م

صدها  گله  از  من  به حبیبم   دادی

بردی دل و شور و عشق و ایمانم را

غمها  تو  به  آن   یار   غریبم   دادی

مستم   بنمودی   و   خمارم   کردی

از  عشق  سرابی  تو  نصیبم  دادی

عمری به گناه و معصیت طی  کردم

از  بس  که   تو  یار   نا نجیبم   دادی

با  این   همه  مدیون  توام  ای    دنیا

با  مرگ   به    یکباره    نهیبم    دادی

کردی  تو  مرا عاقل و بیدار از   خواب

گویی  که  مرا  دست  طبیبم   دادی

یارا  تو  شدی  "ناصر"   من  در   دنیا

زیرا  که   تو  این  حال  عجیبم  دادی

                                              ن.م

به راستی که دنیا آنچنان سرگرممون می کنه  که یادمون میره دنیای دیگه ای هم هست،بعضی اوقات اونقدر غافل میشیم که خدا و بقیه رو از یاد می بریم.البته با اونهایی که ترک دنیا می کنند و خاص زندگی می کنند مخالفم.هنر اینه که در این دنیا با همه تعلقاتش زندگی کنی ولی وابسته نشی و اون چیزایی که اصل هستن فراموش نشن.به قول شاعر:

چو  باید  سرانجام  در خاک رفت

خوشا آن که پاک آمد و پاک رفت

عشق تو  همی درون خود جا  دادست

از   شدت    اشتیاق    همچون    رعدی

غوغای   وصال  روی   تو  سر   دادست

هر  روز  به  یاد   تو  همی مست  شوم

یاد  تو  می  و باده  به  دستم   دادست

شبها     به    امید    دیدنت   می خوابم

دیریست که وصل من و  تو در خوابست

عمریست  به   درگهت  دعا   می خوانم

زیرا   که    همین   دعا   نجاتم   دادست

وقتی   شود   آن   روز  که   بینم   رویت

دانم   که   زمانه  دست  یاری   دادست

تا   کی    به   تمنای    وصالت   ای    یار

بنگر   که   جهان  سراسرش   بیدادست

ای     "ناصر   دین   ما  "   بیا    یا مهدی

عالم   همه  منتظر  به  عدل  و  دادست

                                                    ن.م

 سوال: به راستی ما چقدر متظر او هستیم؟چقدر از وقت خود را در روز به این امر اختصاص می دهیم؟ اصلا در طی یک شبانه روز چقدر به ایشان فکر می کنیم؟افسوس....                                                                  

عید رسالت آخرین رسول خدا مبارکباد

تا  که  بینم   رخ  زیبای تو  را شاد شوم

سوی تو آیم  و   از عشق تو بیمار  شوم

روم    از    میکده   عشق  شرابی   آرم

تا که نوشی و به عشق  تو  گرفتار شوم

همگان   اشک  بریزند  و   همی راز کنند

من به یک جرعه می با تو همی  یار شوم

جای  من  میکده  و سکه من جام شراب

من  به  این سکه  توانم  که خریدار شوم

تو  نسیمی  که  نوازشگر محرومان است

چون  نوازش  کنی  از غصه  من آزاد شوم

تو بسان گل سرخی،گل اطلس، گل یاس

چون که بوی تو رسد مست و گرفتارشوم

همه گویند که  "ناصر"  ز که می گویی باز

گویم  از  منجی  عالم  که  فدایش بشوم

ناصر.م

دل  درون  باغ  ، می جوید  همی  کوی  تو  را

ترسم  آخر ،   دیده  نابینا  شود  از  عشق  تو

یک  دمی  آخر  نبیند   آن  سر  و   موی  تو را

یا  که  میرم  عاقبت ، از  درد  هجران  و  فراق

دل  بسوزد  ،  چون  نیابد  مامن  و   روی تو را

ای     تمام    آرزوهایم   ،   بیا    یابن الحسن

تا  به  پایت  افتم   و  بوسم  همی  روی تو را

بین که از عشق تو من دیوانه  و  مجنون شدم

لحظه ای  لطفی کن  و دریاب  این    دیوانه  را

ای گل نرگس  ، دلم  را  شاد کن   با یک  نظر

کن عنایت  تا که من  هم حس کنم بوی  تو را

ساقیا ، یک  جرعه ای  از  آن  می   نابم  بده

کن  مرا  مست  و توانا  کن  تو  این بیچاره  را

آرزو     دارم    خدایا    "ناصر"   مهدی    شوم

عاشقم  گردان  که  روزی بینم این افسانه  را

ناصر.م

علی  معنا ، ولایت عمق معناست

علی       خورشید    زیبای   ولایت

درون      آسمان   و   آسمانهاست

علی      مبنای    ایمان   و   محبت

ولی     تنهاترین   سردار   تنهاست

علی   ساقی ،   ولایت   ساغر  او

درون ساغرش  عشقی هویداست

علی   معنای    احسان   و  کرامت

به   روز    رنجش   دلهای   تنهاست

علی   شکر    و   ولایت   شاکر   او

علی  مشکور  درگاه  و سراهاست

علی    نور    و    ولایت    منبع   نور

علی    زیباترین    نام     جهانهاست

علی   نصر    و   ولایت   "ناصر"   او

علی  منصور رب   بی   نشانهاست

ناصر.م

                                                  ساقی و می و باده شده پشت و  پناهم

هر  روز  کنم  توبه   و  ره  کج   کنم    اما

                                                  هر  ره   که  روم  میکده  آید   سر   راهم

رفتم  به  بر شیخ  و  مدد  خواستم از  او

                                                  او سوخت دل و سینه اش از سوز نگاهم

گفتم  که  نشانم  بده راهی که  در آن ره

                                                  ساقی  و  می  و  باده  نباشد  سر  راهم

گفتا  که  بدین  گونه  نیابی    تو     نجاتی

                                                 زیرا  که  می  و  میکده  باشد  به  دنا  هم

در راه درست است که باشد می و ساقی

                                                باشد  بر  این   میکده ها ، صومعه ها   هم

امروز   می   و   باده   شده   "ناصرم"   اما

                                               آن  می که  همین صومعه ها  کرده فراهم

                                                                                                        ن.م

دیوانه  و  مجنون  و  پریشان  کردی

جام  می  و  باده  را  به  دستم  دادی

از  عشق  دل  مرا  تو مهمان  کردی

با  ناز و کرشمه های  ویران  سازت

دل را  تو زغیر خود  گریزان کردی

دردیست  درون    سینه   غم  زده ام

دیریست که رخ ز من تو پنهان کردی

"ناصر" همه شب ناله  کند از هجرت

بنگر که  مرا چه مست و نالان کردی

ن.م